button-muziek

button-link

Kong Han Tan

Han TanHan werd geboren op 6 juli 1937 in het toenmalige Batavia in Nederlands-Indië, het huidige Jakarta en overleed 11 december 2021 in de leeftijd van 84 jaar in Sittard-Geleen. Hij groeide op tijdens de tweede wereldoorlog in Indië en tijdens de onafhankelijkheidsstrijd na de oorlog.
Op zijn achttiende vertrok Han naar Nederland om te gaan studeren. Hij begon aan de TU in Delft en stapte later over naar de HTS. In de tussentijd kwamen ook zijn ouders, 2 broers en drie zussen naar Nederland. Han besloot te stoppen met de HTS en begon 1958 aan zijn SCJ-opleiding in Warnsveld en beëindigde deze opleiding in 1963 in Liesbosch.
Han trouwde met Lenie en uit hun huwelijk werden 4 kinderen geboren. Het geloof stond centraal in het leven van het gezin. Han heeft als technicus gewerkt bij Hollands Signaal en bij Philips en ging op zijn 55e levensjaar met prepensioen. Maar zijn agenda was volgeboekt met auto’s repareren, klussen, klokken bouwen, verre reizen maken etc.
Na een huwelijk van 37 jaar overleed in 2005 zijn echtgenote Lenie. De mentale impact van de ziekte en het overlijden van Lenie was groot op Han. Gelukkig herpakte hij zich goed.
Nieuw geluk vond hij bij Margriet en samen trokken zij er veel op uit.
Zo’n 15 jaar waren zij elkaars maatjes en steun en toeverlaat.
Voor zijn 4 kinderen en 13 kleinkinderen was hij een geweldige vader en opa en zal enorm gemist worden.

Peter Flaton

Peter Flaton Peter werd op 19 november 1946 in Voorburg geboren en overleed op 10 mei 2021 in Maastricht in de leeftijd van 74 jaar.
Op 13 jarige leeftijd begon hij in 1960 aan zijn SCJ-opleiding op Christus Koning te Helmond, welke hij in 1962 beëindigde.
Na zijn middelbare schoolopleiding studeerde Peter Nederlandse taal en letterkunde en algemene literatuurwetenschap aan de RU te Utrecht, alsmede oudheidkunde aan de VU te Amsterdam.
Hij was leraar Nederlands en Klassieken in het voortgezet onderwijs en doceerde historische (Nederlandse) letterkunde aan de Tilburgse Katholieke Leergangen.
Hij sloot zijn onderwijsloopbaan af als bisschoppelijk gedelegeerde voor het voortgezet onderwijs in het diocees Roermond.
Als leraar aan het Henric van Veldeke College was hij gedreven om jonge mensen in te wijden in de zeggingskracht van de ‘schone letteren’. Ook als docent aan HOVO Limburg heeft hij enthousiast ouderen (opnieuw) kennis laten maken met onze culturele erfenis. Zijn ziekte maakte het de laatste twee jaren onmogelijk om nog fysiek les te geven.

Piet Jongenelis

Piet JongenelisJPG Piet werd in 1931 geboren op de Leur (Etten-Leur) in een gezin van 4 broers, 3 zussen en 1 aangenomen broer die door Piet in het gezin opgenomen is. Piet heeft na zijn basisschool zijn studie voortgezet op het seminarie in Bergen op Zoom. Op 18-jarige leeftijd is hij van het noviciaat in Asten naar het Grootseminarie Liesbosch gegaan. Heeft in deze tijd ook twee jaar in een jeugdhuis in Maastricht gewerkt. Op 19 Juli 1959 werd Piet in Heesch tot priester gewijd.

Op 10 december 1960 vertrok Piet voor zijn eerste missie naar Chili per boot.

Een land waar toentertijd een onbeschrijfelijke armoede heerste onder 80% van de bevolking. De kerk was de grootste morele en sociale kracht van het land. Maar de taak van Piet hierin was moeilijk, de kerk was heel arm. De sociale problemen in het land waren zo groot dat het voor Piet moeilijk was om toe te komen aan zijn priesterwerk.

Piet werd benoemd in Chepica, waar hij vanaf de eerste dag de gezinnen thuis ging opzoeken. Zo leerde hij de taal en kreeg het vertrouwen van de mensen. Hij maakte o.a. iedere ochtend bezems met de plaatselijke bevolking. Zijn parochie bestond uit mensen die in bittere armoede leefden, geen eigen huis of bezittingen hadden, mensen die niets durfden aan te pakken omdat hun leven geleid werd door de ´patroon´, grootgrondbezitter. De grote zorg van de kerk was om deze mensen een waardig bestaan te geven.

In 1971 werd Piet overgeplaatst naar Curico, waar hij een van de moeilijkste wijken toegewezen kreeg. Piet was de eerste pater in deze wijk. Een wijk waar mensen s ´nachts niet de straat op durfden, maar waar Piet geen last van had. Na een jaar opbouwen van contacten, gooide Piet het over een andere boeg en begon met de opbouw van een christelijke gemeente. Nadat de eerste keer mislukte, zette hij door en sloeg het aan. Hij begon een klein kerkje, zo groot als een huiskamer.

Na de coup werd Piet gevraagd de politieke gevangenen in Curico te begeleiden. Hier ontmoette hij in de vrouwengevangenis, Teresa. Die later zijn vrouw werd. Een van de belangrijkste redenen voor Piet om naar Nederland terug te keren, omdat Teresa alsnog voor 5 jaar uit het land verbannen werd.

Terug in Nederland heeft Piet zijn werk voortgezet als pastor in de Antoniusparochie in Waalwijk. Waar hij tot na zijn pensioen zich nog veel heeft ingezet voor de gelovigen in Waalwijk. Heeft vanuit de parochie mooie projecten opgezet, zoals o.a.  ´De strohalm´ (voor gezinnen in Waalwijk die in armoede leven) of een studentenproject in Curico. Waar jongeren financieel gesteund worden vanuit de kerk in Waalwijk om zo te kunnen studeren.

Piet Jongenelis heeft de laatste jaren last gehad van dementie.

Piet is op 1 April 2020, op 89-jarige leeftijd vredig, tijdens zijn middagslaap, in het zonnetje overleden. 
Piet laat een echtgenote, 2 dochters en een kleinkind achter.

Piet Ambachtsheer

Piet AmbachtsheerZijn nicht Miranda schreef het navolgende levensverhaal.

Op 26-08-1936 werd onze oom Piet, officieel Pieter Cornelis Ambachtsheer, in Den Haag geboren. En op 03-06-2021 is hij in Den Haag in de leeftijd van 84 jaar gestorven.

Hij was het eerste kind van P.C. Ambachtsheer, huisschilder van beroep en Elisabeta Riedinger. Zijn moeder is begin jaren’30 vanuit Duitsland naar Nederland gekomen om als dienstbode werk te vinden.


Als oudste van de twee, de jongste was mijn vader, was oom Piet voorbestemd om priester te worden. Hij heeft er nooit zoveel over verteld, behalve dat hij na het gymnasium – hij was toen 25 jaar oud  - in 1961 naar het seminarie in Warnsveld ging. Dat moet Huize St. Michaël geweest zijn. Deze SCJ-opleiding heeft hij in 1964 beëindigd.

Oom Piet is nooit getrouwd en heeft tot de dood van zijn moeder voor haar gezorgd. Zijn werk was variabel. De laatste jaren daarvan staan me het beste bij. Daar zat hij op zijn plek. Als bibliothecaris bij de Gezondheidsraad werd hij  gewaardeerd om zowel zijn precisie, zijn luisterend oor, als zijn zangkunst. Een grote liefde van hem. Hij trad veel op in jazzcafés tot het qua gezondheid niet meer lukte. Oom Piet was attent, had een fenomenaal geheugen en was een familiemens. Hij wordt gemist.

Theo van der Meij

Theo van der Meij fotoTheo van der Meij werd op 17 april 1949 in Sassenheim geboren en overleed op 23 juli 2021 in het ziekenhuis in Rotterdam. Op 7 mei jl. heeft hij het sacrament der zieken ontvangen, welke toegediend werd door pater Wilbert Bekedam scj.
Theo begon in 1961 aan zijn SCJ-studie op het Juvenaat in Bergen op Zoom en beëindigde deze daar in 1965. Na het Juvenaat begon hij als 1e bediende bij een bank en werkte zich in de loop van de tijd op tot directeur. Op zijn 45e jaar besloot hij weer om te gaan studeren en studeerde op zijn 50e af op de UVA in fiscaal recht.
Hij is toen gaan werken op de fiscale afdeling van de ASR in Rotterdam.
In zijn vrije tijd was Theo bestuurslid en penningmeester bij Humanitas Lansingerland, waar hij met een scherp financieel inzicht een grote bijdrage geleverd heeft.
Theo laat een partner,  twee zonen, schoondochter en twee kleinkinderen achter.

 Het gedicht op de rouwkaart kenmerkte zijn leven.

 

Nooit meer

Nooit meer kip van de bbq met een blikje in zijn kont
Nooit meer mergpijpjes, glacees of gevulde koeken
Wat was ik dot op eten en snoepen
Noort meer een koud glas bier aan mijn mond

Nooit meer strijden tegen onrecht
Nooit meer een rechtzaak of geschil
Ult rechtvaardigheidsgevoel maar ook voor eigen bestwil
Dit was mijn laatste gevecht

Nooit meer met mijn schattie op de bank
Nooit meer genieten van klein geluk
In mijn leven een prachtig hoofdstuk
Zoveel liefde om mij heen
Daarvoor iedereen mijn dank

Nooit meer op zaterdag tangs het veld
Nooit meer de kans om mijn kleinkinderen te zien opgroeien
Te aanschouwen, te bewonderen terwijl ze bloeien
Heb lief, geniet en vergeef dat is alles wat telt

lk ben gestorven, maar leelfvoort In mijn zonen
Waar ik evenveel van hield, geen was favoriet
lieve mensen het enige wat ik vraag, vergeet mij niet
Geniet van het leven,elke dag
Want iedereen balanceert op een dun koord

Theo

 

Wim van Mulligen

Wim van Mulligen foto 002Wim werd op 14 juli 1947 in Voorschoten geboren en overleed aldaar op 21 juli 2021.

In 1959 begon Wim op het Juvenaat in Bergen op Zoom aan zijn scj-opleiding , welke hij in 1962  beëindigde.
Na zijn studie psychologie heeft hij in Voorschoten een eigen praktijk als klinisch psycholoog  en trainer/psychotherapeut opgericht.
Twintig jaar geleden startte Wim samen met Ard Nieuwenbroek de tweejarige opleiding
contextuele leerlingbegeleiding. Hij verzorgde voor het opleidingsinstituut Ortho Consult  vele inspirerende trainingsdagen. Zijn bijdrage is van grote betekenis geweest voor de ontwikkeling van de contextuele benadering .
Mede van zijn hand kwam het boek “Tussen thuis en school”.
Wim laat naast zijn partner drie kinderen en acht kleinkinderen achter.

De uitvaart heeft op 24 juli 2021 in kleine kring plaatsgevonden.